Ware verhalen
en
Gebeurtenissen.
Gerrie verteld !
Ik heb die ervaring ook gehad!
Dat was toen ik klein 14jaar was, ik bezocht een museum in Harlingen.
Er lag een groot zwaard van grute pier daar stond bij verboden aan te komen ik werd er na toe
getrokken en raakte het zwaard aan en werd heel koud en schrok zo dat ik rende naar buiten.
Daarna ben ik heel lang onrustig geweest en had het gevoel dat ik in een vorig leven op een
verschrikkelijke manier om het leven ben gekomen want ik ben nog bang voor kleine ruimtes.
Verder heb ik een ervaring op gedaan dat was 5 jaar geleden op een begraaf plaats.
Ik bezocht een oudere mevrouw die ik verzorgd had terwijl ik bloemen op haar graf lag liep ik verder
over de begraaf plaats.
Daar stonden 2 beelden tegen over elkaar en een onbekende graf ik stond er even bij stil en liep
toen onder de poort door van de 2 beelden en een heel koud gevoel bekroop mij het zelfde gevoel
dat ik in de museum heb gehad.
Toen ik thuis kwam kreeg ik die nacht een hevige bloed neus dat niet direct over ging ben voor
behandelijg naar de arts gegaan.
Ben naar de apotheker gegaan waar ik weer een hevige bloedneus kreeg en weer terug moest naar
de huisarts die het weer behandelde.
Ik Had nog nooit bloedneusen gehad ik ben toen nog naar het ziekenhuis geweest om het dicht te
laten branden daarna nooit meer gehad.
Maar in mijn droom daarna zag ik mijn schoonvader een wit kleed om dat helemaal onder het bloed
zat.
Dit was mijn ervaring.
Gerrie.
Verhaal is waarheid
Je bent stil en alleen.
Je hebt niemand om je heen.
Maar dat had je zelf ik de hand.
Je kon met niemand opschieten.
Toen we klein waren mochten we niets.
We mochten met niemand spelen.
Dat had je ons mee geven en was voor ons geen leven.
Maar het ergste het koude bad als ik in bed had geplast.
Dan moest ik mee naar buiten en was winter en vlink koud.
Dat weet ik nog heel goed.
Het vroor tot het kraakte,
moest ik met mijn broer in het koude water.
Zonder kleren aan.
Het gaf je misschien wel een kick.
Nu ben je er niet meer,
maar onze kinder jaren komen nog steeds ter spraken.
Maar ik heb je vergeven,
zo dat je daar boven verder kunt gaan leven.
En ik in een volgend leven meer liefde kan gaan geven.
Schrijfster van dit verhaal laat ik annoniem.
Dit ging over mijn vader
hij is vorig jaar over gegaan.
Valkenburg 1998.
Ja dat weten we niet allemaal.
Toen we in valkenburg kwamen.
Wisten we niet precies waar we waren.
we wilden naar het kerkje.
Maar wisten niet welke kant.
Dus we gingen maar eerst wat winkelen .
Toen we dan eindelijk zo ver waren om de weg te gaan vragen.
Wisten ze niet waar we moesten zijn.
Dus toen weer terug naar de VVV kantoor.
Daar werd ons verteld en uur lopen.
Nou dus dat werd ons teveel.
Dan maar een taxi.bellen.
Maar waar we ook keken geen telefoon nummer van een taxi dat was lastig.
Onze voeten deden al knap zeer.
Maar toen we de hoop op wilden geven.
Zag een ik mijnheer bij zijn auto staan.
Ik vroeg de weg.
Hij zij met hoeveel man zijn jullie.
Ik zij met twee man mijn buurvrouw en ik.
Hij zij als julie de handen thuis houden breng ik julie er wel heen.
Want het is een eind hier vandaan.
Wat waren we blij.
Toen we dan aan kwamen wisten we niet wat we zagen zoveel moois daar
bij elkaar de goede man wist het zelf ook niet en zij ik ga morgen met mijn vrouw hier kijken.
En hij wachten ook, om ons mee terug te nemen.
Zo zie je maar de hulp is daar waar je het niet verwacht.
En zijn er toch nog goede mensen.
Die een ander willen helpen.
Zo zijn er niet echt veel.
In 1998 hebben we ook zijn vrouw leren kennen.
Want ook hij had over ons verteld.
En we zijn er nog steeds dankbaar voor.
Lieve mensen familie kools.
Heel veel liefde en kracht.
Dit is het verhaal van Hennie en Ria.
Een waar gebeurt verhaal !!
Als meisje van 4 jaar
hebben we een ernstig auto ongeluk gehad,
mijn vader zat achter het stuur.
Ik zat bij een oom op schoot voorin mijn moeder en 2 broers en een zwangere tante zaten achterin.
Opeens een klapband en ik vloog via de zijkant door het raam,
de auto sloeg drie maal over de kop en kwam op z'n kop boven op mij te liggen,
alleen m'n rechteronderbeen lag in de sloot zichtbaar.
Ik kwam in een tunnel die als maar smaller werd,
geen licht nog niet een puntje, wat was ik bang.
Ik voelde geen adem en het werd smaller en smaller ik kon er niet meer uit,
opeens is daar een stem van mijn broer daar is anita.
Mijn vader kon met zijn kracht de auto van me afhalen, en jee ik zach licht,
met daar mijn vader mijn reddende engel m'n hooft open in de ambulance bang,
en mijn vader was er weer om me gerust te stellen ik heb gegild,
toen men de hechtingen erin deden.
In de lift viel ik van moeheid in slaap met het idee,
Dit is het verhaal van Anita.
Ik LEEF.
Deze open plaats voor Uw Verhaal of Gebeurtenis !
